Zabiegi chirurgiczne powiązane z leczeniem w innych dziedzinach stomatologii to:

• Protetyka
  - Usuwanie drażniących jamę ustną włókniaków, nadziąślaków, brodawczaków i innych zmian zapalnych na błonie śluzowej, plastyka wyrostka zębodołowego   poprawiająca warunki anatomiczne do odbudowy protetycznej. 
  - Wspomniany zabieg hemisekcji ratuje pozostałą część zęba niejednokrotnie stanowiącego jedyny filar pod podbudowę stałego uzupełnienia protetycznego.

• Ortodoncja 
  - Odsłanianie zębów zatrzymanych (najczęściej zębów trzecich w szczęce) do dalszego leczenia ortodontycznego za pomocą aparatów stałych. 
  - Transplantacja - zabieg polegający na przemieszczeniu zęba z jednego miejsca łuku zębowego w inne. Można transplantować "ósemki" na miejsce utraconych    "szóstek". Stosuje się również tego typu zabieg w wypadku opóźnionego wyrzynania nieprawidłowo położonego kła.

• Periodontologia 
  W sytuacji, gdy wspierająca ząb tkanka zanikła i aparat więzadłowy zęba wraz z otaczającą kością zostają zniszczone, wykonuje się zabiegi prowadzące do regeneracji tkanki kostnej i tkanek przyzębia.
  
  Przy chorobach przyzębia nieocenione są zabiegi:
  
  - Kieretaż zamknięty - polega na głębokim oczyszczeniu korzeni zębowych za pomocą metod chirurgicznych (odseparowanie dziąsła i czyszczenie, co daje efekty   terapeutyczne). 
  - Kieretaż otwarty - polega na odsłonięciu chirurgicznym dziąseł oraz dokładnym oczyszczeniu korzeni zębów. Zabieg zakończony jest zszyciem dziąseł, dzięki czemu   goją się one łatwo. Ten rodzaj kieretażu eliminuje najlepiej stan zapalny dziąseł, prowadząc do zahamowania choroby przyzębia.

• Endodoncja Dzięki szybkiemu rozwojowi metod leczenia endodontycznego znacznie zmniejszyła się liczba wymaganych zabiegów resekcji korzeni zębów objętych stanem zapalnym, ale nadal w niektórych przypadkach stanowi jedyną metodę leczenia.

Utrata nawet pojedynczego zęba nie jest obojętna dla całego układu gryzienia i każdy ubytek wymaga jak najszybszego uzupełnienia. Zostawienie pustego miejsca po zębie jest poważnym błędem. Zęby bowiem tworzą tak spójny zespół, że zaczynają się przesuwać lub wysuwać, aby spotkać inne, z którymi mogłyby kontaktować. Utrata jednego lub większej ilości zębów daje kilka możliwości uzupełnienia ich. Jedną z nich jest umieszczenie w kości implantu, czyli sztucznego korzenia. Współczynnik powodzenia implantów stomatologicznych jest wysoki. Długookresowy efekt zabiegu zawdzięcza się tytanowi, jednak cały czas prowadzone są badania mające na celu udoskonalenie materiału tworzącego implant, aby skracać czas gojenia, redukować do minimum ryzyko odrzutu oraz poprawiać kosmetykę. 

W ostatnich latach obserwuje się znaczący zwrot w leczeniu implantologicznym. Do niedawna implanty umieszczano w kościach szczęk tylko w miejscach, w których istniały odpowiednie jej wymiary i gęstość, co ograniczało wskazania do ich stosowania. Obecnie coraz częściej planuje się umieszczenie implantów tam, gdzie są one najbardziej pożądane z protetycznego punktu widzenia. Stało się to możliwe między innymi dzięki rozwojowi technik sterowanej regeneracji kości (GBR). W trakcie gojenia się rany kostnej dochodzi do częściowego zastąpienia skrzepu przez tkankę łączną, która następnie zanika. Jeśliby pokryć taką ranę materiałem izolującym (membraną) tkankę łączną i nabłonek od skrzepu, powstałaby tkanka kostna. Na tym założeniu opiera się sterowane regenerowanie kości. W niektórych przypadkach brakuje dostatecznej i dobrej jakościowo tkanki kostnej i w takim przypadku niezbędne jest użycie materiałów kościozastępczych pochodzenia naturalnego lub syntetycznego.

• Regenerację tkanki kostnej stosuje się nie tylko podczas implantacji, ale również w takich przypadkach jak :

- przy rozległych ekstrakcjach, - po operacyjnym usunięciu zębów zatrzymanych, - po wyłuszczeniu torbieli kostnych, - po resekcji wierzchołka korzenia, - w zabiegach osteoplastycznych np. do podwyższenia wyrostka zębodołowego, podnoszenia dna zatoki szczękowej.